mozoonamak-logo

مجله اینترنتی هفتگی موضوع‌نامک (پیوست درگاه اینترنتی فصلنامه تخصصی موضوع‌شناسی فقهی)

شماره بیست‌و‌شش

60b2ab1633a9b57d6d039d482545ccce-dcemxww

آیین وَحیانی، در روشنایی جان می‌گیرد، ‌می‌بالد و دامن می‌گستراند.

جامعهٔ انسانی، به هر اندازه‌ای که از تاریکی‌ها دامن بگیرد و به روشنایی‌ها نزدیک گردد، شوق‌انگیزتر به‌سوی آیین وَحیانی، بال می‌گشاید و در کوی آن رَحل می‌افکند.

جهل و تاریکی، اندیشه‌های دربندکشیده‌شده، تارگرفته، زنگاربسته و خمود، بال پرواز انسان را می‌بندند و انسان را از  بال‌گشودن به سوی آیین وحیانی که با روشنایی و رَخشایی درآمیخته است، باز می‌دارند.

پای‌افشاری آیین وَحیانی اسلام، روی شتاب‌ورزی انسان‌ها در روشن‌نگه‌داشتن مشعل دانش و پرتوگیری آن‌به‌آن و بالنده‌سازی اندیشه و فکر، مغز و ذهن، با سریان‌دادن جویبار دانش‌های کارامد، مفید، گره‌گشا، دگرگون‌آفرین و نو، به مزرعه آن‌ها، در همین راستاست.

آیین وَحیانی اسلام، در میان مردمانی که میل به روشنایی دارند و از بیغوله‌ها و مَغاک‌های تاریک جهل، به ستوه آمده و چشم به راه گشایش‌‌اند و روزنی به روشنایی، رایَت می‌افرازد و مشعل می‌افروزد.

به دیگر سخن، تا مردمان و ملّت‌هایی از درون شعله‌ور نگردند و به سوی نور، شتاب نگیرند، قامت نیفرازند، جست‌وجو نکنند و به رصد زیبایی‌ها و جلوه‌های ناب نپردازند و از خوی‌گیری به نادانی، نپرهیزند، شعله‌افروزی‌های دین، دل‌ها و ذهن‌های بسته و گِل‌اندود آن‌ها را نمی‌افروزاند.

چه بسیار مردمان و ملّت‌هایی که شعله‌افروزی‌های دانایی، بخردانه و بیدارگرانهٔ دین و پرتوافشانی‌های رسول روشنایی را دیدند و بی‌راهه سپردند و در وادی‌های تاریک و بی‌کران، جان سپردند.

آتش‌زنهٔ دین، جان‌هایی را می‌گیراند که آمادهٔ گیرانده‌شدنند و در جان‌هایی که از این گیرانندگی بی‌بهره‌اند و آمادگی گیرانده‌شدن را ندارد، کارگر نمی‌افتد و شعله نمی‌افروزد.

متن سخن مجله

Untitled-1
Untitled

تلاش می‌ورزیم، از کلبه‌ای که ساخته‌ایم، دریچه‌ای به‌سوی نسیم فکرهای نوگرا و مُشک‌بیز، بگشاییم

و آن‌چه را می‌انگاریم در خُنکای هرچه فزون‌تر نقش دارد، از این روزن، به بیرون بوزانیم.