mozoonamak-logo

مجله اینترنتی  موضوع‌نامک (پیوست درگاه اینترنتی فصلنامه تخصصی موضوع‌شناسی فقهی)

شماره بیست‌و‌هفت

1ed4cfaf797b4387b17bb7aced655d27 (2)

چشمِ چشمهٔ قرآن، همیشه گشوده است، پلک روی پلک نمی‌گذارد و آنی از آیینه‌داری، راه‌گشایی، کرانه‌نمایی باز نمی‌ماند.

همه‌گاه، می‌بیند، آن‌چه در «انفس» آن‌به‌آن پدید می‌آید و آن‌چه در «آفاق»، جاری است، از دگردیسی‌ها، زیر و زبر شدن‌ها، نو و کهنه‌شدگی‌ها، روشنایی‌ها و تاریکی‌ها.

بیدار است و بیداری را فرایاد می‌آورد و می‌بیند و مردمانِ قرارگرفته در مَردُمکِ خود را به دیدن فرا می‌خواند، دیدنی ژرف، شناخت‌افزا، ره‌گشا و رهایی‌بخش از سرگشتگی، بی‌راهه‌روی و درماندگی.

شگفتی‌های انسان و جهان، آفاق و انفس، سامان دقیقی که از آن برخوردارند، پیوند ژرف و ناگسستنی که بین آن‌ها، پیاپیوسته، جاری و ساری است، در آیینهٔ تمام‌نمای قرآن، بازتاب روشنی دارد و همه‌گاه جلوه‌گر و فرادید.

قرآن، به زیبایی، این‌ جهان‌ها را دیده و نوبه‌نو، برای هر زمان و مکان و قوم و ملّت نوخاسته‌ای می‌بیند و می‌نمایاند و این قوم نوخاسته است که بایستی به این جامِ گیتی‌نما، چشم بدوزد، رصد کند و آن‌چه را می‌بیند، به قوّهٔ درک خود بازتاب دهد و یافته‌های این جویبار را در زندگی قوم خود و ساختارها و سازه‌های آن، جاری کند و به‌کار بندد.

انسان، فرمان یافته برای رسیدن به کوی خوش‌بختی و نیک‌روزگاری و گذر از گُدازه‌های زندگی‌سوزِ روزگار و راه‌های پُرپرتگاه و گردنه‌ّهای دشوارگذر، از این عدسی و دریچه به آفاق و انفس، بنگرد و جلوه‌ّها و زیبایی‌های پیوند این دو جهانِ لبالب از رمز و راز را به تماشا بنشیند. جهان درون انسان و جهان برون او. جهان معنی، مینو و حقیقی، و کرانه‌های عالم تجربه، فرازها و فرودهایی که پیشینیان، آن‌ها را دیده، آزموده و از سر گذرانده‌اند.

متن سخن نخست

Untitled-1
Untitled411

تلاش می‌ورزیم، از کلبه‌ای که ساخته‌ایم، دریچه‌ای به‌سوی نسیم فکرهای نوگرا و مُشک‌بیز، بگشاییم

و آن‌چه را می‌انگاریم در خُنکای هرچه فزون‌تر نقش دارد، از این روزن، به بیرون بوزانیم.